PKP ułatwia zbliżenie…

… lepiej niż Winterfresh.

Miniony tydzień upłynął mi pod znakiem POCIĄGU. Przymarźniętego Pociągu, możnaby rzec.
Zaczęło się w poniedziałek, kiedy to z powodu nieoczekiwanych opadów śniegu (albo z powodu nieoczekiwanego nadejścia zimy) pociągi jeździły… eee.. wolno. Co więcej, wolniej niż zwykle co spowodowało moje spóźnienie na pierwszą lekcje, w pierwszym dniu pierwszego tygodnia szkoły po przerwie świątecznej, którą miał szczęście być polski. Taaak, spóźnianie się na polski daje człowiekowi dziwną satysfakcje, a jeśli jeszcze po chwili słyszy “Agnieszka, niedość że się spóźniłaś to jeszcze gadasz. Cicho.” to wszystko wydaje się milion razy piękniejsze.

Wtorkowy powrót do domu wyglądał jeszcze ciekawiej. Pociąg jechał mnie więcej w tempie poniedziałkowego, a wyświetlana prędkość pozwoliła mi wyliczyć średnią, która wynosiła ok. 26 km/h. Tak, trzeba to powiedzieć: pędził. Ale do tego ludzie są przyzwyczajeni, a PKP lubi sprawiać niespodzianki. W Pruszkowie (dwie stacje przed Milanówkiem, który stanowi moją stację docelową) po kilkunasto minutowym postoju, do przedziału wkroczył Pan Ubrany W Markowe Ubranie PKP i rzekł “Pociąg został odwołany z przyczyn technicznych. Prosimy o opuszczenie pociągu”. Brzmiał zupełnie jak Pan Z Megafonu – beznamiętnie, bezuczuciowo, sucho.
I wygonili nas na zimny, otwarty na ‘mroźne powietrze z połnocy’ peron.
Co była dalej? Troche czekania, trochę rozmów z przypadkowo spotkanymi ludźmi, troche śmiechu. Nic specjalnego, ale wystarczyło, żeby przekonać mnie, że Polacy wcale NIE SĄ GBURAMI, AROGANTAMI, BUCAMI, CHAMAMI, PROSTAKAMI i innymi takimi fajnymi.
Byłam tylko ciekawa kiedy z powrotem przkonam się, że jednak są…

I oto nadszedł czwartek i jeszcze większe spóźnienie (tym razem chyba z powodu słońca, bo mrozy się skończyły xD). I nie musiałam długo czekać:
PANI chciała wejść do pociągu. Niestety panujące warunki pozwalały jedynie na wciśnięcie się do pociągu, toteż PANI swoim piskliwym, nieco zdartym i wysłużonym już głosem wykrzyczała “Proszę się posunąć!”. Takie sytuacje, takie kobiety, zdarzają się często. Rzadko jednak ktos decyduje się na udzielenie im jakiejkolwiek odpowiedzi. Tym razem było inaczej: PAN stojący w wejściu do przedziału i blokujący jest skutecznie wyrzucił z siebie “Nie ma miejsca. Może sobie pani poczekać na następny pociąg!”. Ona, tym razem już oburzona, odkrzynknęła, po czym on rzekł ciężkim basem: “Nie będę się dla pani posuwał.” Wypowiedział to zdanie w tak kategoryczny i nie_cierpiący_sprzeciwu sposób, że kobieta zrezygnowała z dalszej polemiki i … grzecznie poczekała na następny pociąg. O.

Haha

A w następny wtorek [mój] “pociąg z Grodziska Mazowieckiego do Otwocka przyjechał na stację Warszawa Śródmieście z opóźnieniem około 70 minut”.

Mind the gap…

To było… niedawno.
To było… niedaleko.
To było… grunt że było.
***
Jak zwykle stałem na peronie i czekałem na pociąg. Nic ciekawego. Kto wie, to wie, a kto nie wie to niech wierzy na słowo. Pociąg powinien był już przyjechać, ale, co nie jest niczym niezwykłym, jakoś nie przyjeżdżał. (Może nikt mu nie powiedział, o której ma być. Nie wiem.) Mimo wczesnej wiosny słońce paliło niemiłosiernie. Czułem się okropnie: sterczenie w upale, którego celem jest wciśnięcie się do pociągu, a następnie spędzenie w nim ok. 40 minut, podczas których moim głównym zajęciem będzie przypuszczalnie wyszukiwanie resztek tlenu w powietrzu i wolnych przestrzeni na podłodze nie jest czymś, co sprawia, że człowiek czuje nagłą chęć do życia. Tak więc czekałem, i czekałem, i… czekałem? a poza tym chodziłem od ławki do krawędzi peronu i odwracałem głowę w kierunku, z którego spodziewałem się, że nadjedzie pociąg. Odwracałem głowę, bo tak naprawdę nawet nie patrzyłem. A może patrzyłem tylko nie widziałem… W każdym razie intensywnie myślałem. Nad czym? Heh… zastanawiałem się ile jeszcze razy muszę pokonać trasę z-ławki-do-krawędzi, aby na ziemi utworzyło się jakieś wgłębienie, ślad, cokolwiek.
Podeszła do mnie starsza kobieta.
- Przepraszam, o której odjeżdża najbliższy pociąg do Warszawy? – spytała.
Pytanie niewątpliwie było skierowane do mnie. Wiedziałem o tym. Jednak zanim dotarła do mnie jego treść i nim mój mózg zdążył je zanalizować kobieta prychnęła pogardliwie mrucząc przy tym, coś co brzmiało: “yhy, ta dzisiejsza młodzież… prych” i odeszła. Normalnie nie jestem takim mułem. To przez słońce mój umysł tępieje.
Kontynuowałem spacer. Ławka, krawędź, ławka, krawędź, ławka, krawędź… Tym razem postanowiłem skupić się i naprawdę ZOBACZYĆ, czy coś nie jedzie. Wytężyłem wzrok i w oddali ujrzałem jakieś światełka. Ucieszyłem się, a chcąc upewnić się, że to nadjeżdża właśnie to na co czekam, wychyliłem się jeszcze bardziej. I w tym momencie temperatura mojej głowy osiągnęła stan krytyczny. Białko się ścięło, a ja straciłem równowagę i świadomość.
W następnej chwili…
A byłą jakaś następna chwila?
______________________________
Znalazłam dziś taki stary tekst. Przeczytałam i stwierdziłam, że nawet nie najgorsze. Moje pytanie: warto kontynuować?

Murzyn

Murzyn poprosił mnie o numer telefonu, odmówiłam, więc oskarżył mnie o rasizm. (szczegóły dostępne prywatnie po wcześniejszej rezerwacji terminu xD) Bywa…
I czuje się zdyskryminowana.