Hmmm… Święta. Jest w nich coś niezwykłego; coś niecodziennego. Coś co daje radość wszystkim, którzy nią nie pogardzą. Starym, młodym, ślepym, głuchym, mądrym, głupim… byleby tylko chcieli ją otrzymać. Byleby się nie zamknęli, nie ogrodzili.
Nie wiem jak to możliwe, że nagle wszyscy są odmienieni. Czy to prawdziwy cud, prawdziwy Jezus zmartwychwstały, czy tylko psychika ludzka, która lubi płatać figle. Wiem po sobie, że czasem do stanu euforii wystarczy naprawdę pozornie nic nie znaczący impuls (czasem film z happy endem, czasem wygrana ulubionego klubu w meczu). Ale jest to wtedy radość jednostki, lub co najwyżej grupy ludzi. Kto cieszy się dziś? Czy spotkanie z rodziną i bliskimi, zatrzymanie się na chwilę może być wystarczającym powodem do pobudzenia w nas tak ogromnych pokładów radości? Czy może źródło jest gdzie indziej…
Ja nie wiem. Kto wie niech powie.
